Maastrichtdag 2020

3 oktober was het weer tijd voor de één van de mooiste tradities die ons dispuut rijk is: het mountainbiken in de heuvels rond Maastricht. Met angst heeft het dispuut, en vooral de klepcie, de afgelopen weken naar de extra corona-maatregelen gekeken. Met ongelucht hart bleek dat Limburg i.v.m. Covid-19 (en de meeste andere zaken) nog maanden achterliep en de activiteit dus door kon gaan: It giet oan! Het dispuut profiteerde dus van het controversiële besluit van het kabinet om Limburg niet als buitenland aan te merken. De mannen reisde met 4 volle auto’s (overheid lees: max 3 personen per auto) naar Limburg met 4 potentiëlen. Het koude weer met regen zorgde ervoor dat de leden al onderweg flink aan het blikpils zaten in de hoop dat ze zichzelf daarmee warm konden houden. Onderweg raakte autootje 1 nog even verdwaald. Waar ze eerst aan kop reden, gooide een kleine omrit voor Schrobbelèr roet in het eten en kwamen ze een half uur later aan dan verwacht bij de mountainbikeverhuur: Worth it.


Normaal verzorgt de heer Castermans voor de mooie routes in Limburg. Echter, dit jaar voelde hij zich niet zo op zijn gemak om in de buurt te zijn van zoveel studenten. Geen idee waarom. Dit bleek achteraf nog best een slimme beslissing; spoiler. Swinkels en Thissen namen het op zich om de route te maken. Zij hadden gehoord dat er geen KMT was geweest bij T.S.C. Olof en wilde dit onterecht goed maken. Met het motto: veel klimmen, weinig dalen en zo min mogelijk kroegen werden de potentiëlen, én de leden, flink afgestraft. Als Klepcie P. had van Lookeren Campagne het op zich genomen om voor wat extra entertainment te zorgen met een bingolijst! Op de bingolijst stonden klassiekers zoals: een lid valt op zijn bakkes, Swinkels praat over wielrennen en Bosmans blaat over finance. Het duurde niet lang voordat de eerste leden het tempo al niet meer bij konden houden. Kuch- Krouwel – kuch. Hierna werd al snel besloten dat het ieder voor zich zou worden. Dit zorgde voor flink wat chaos aangezien bij elke kroeg minder Schuiters binnenkwamen en de achterlopers bezig waren met weilanden doormarcheren in plaats van Choufkes wegperen. De heer Roijmans hield een andere traditie in stand door tijdens een afdaling de modder met zijn voorhoofd kussen door de voorrem te veel te gebruiken. Daarnaast kon Teunissen zijn lichaam niet meer onder controle houden en moest genoodzaakt in het bos bladeren gaan gebruiken voor het afvegen. Goor. Op het moment dat het begon op te klaren stopte het dispuut er maar mee, mountainbiken hoort louter door de regen. Bovendien had er al genoeg speciaalbier, Schrobbelèr en Sambuca gevloeid.


Bij de ouders van Thissen konden de leden en genodigden even zichzelf verfrissen en alvast wat snacken. Dank hiervoor, het was nodig! Het restaurant, uitgezocht door Thissen, was een zogenaamd ‘bruin café’. Het leek meer op een carnavalszaal waar de eigenaar op een kwade dag besloot ook eten te gaan serveren. Het resultaat: overgaar, smaakloos en teleurstellend. Maar dit was voor de meeste al lang niet meer te proeven. Bovendien hadden ze een grote keuze aan speciaalbier en dat maakte alles weer goed. Bosmans was de eerste met een volle bingokaart, en verdiende daarvoor een prijs. Hij ontving een sixpack Belgisch speciaalbier. De coronaregels verplichtte de auto’s om terug naar Tilburg te keren na het dineren. In het heilige dispuuthuis is het vertier tot diep in de nacht doorgezet. Een succesvolle activiteit voor de boeken.

Dank aan mevrouw en meneer Thissen voor het vriendelijke onthaal, de emotionele steun van de heer Castermans en (in mindere mate) de Klepcie voor het organiseren.